stomik@stomik.com   

 
  Zakres świadczeń
  Gabinet
  Cennik
  Pediatra radzi
  Badanie piersi
  Badania genetyczne
  Badania prenatalne
  Komórki macierzyste
  Zespół antyfosfolipidowy
  Rekomendacje PTG
  Antykoncepcja
  Genetyka
  HTZ
      Wprowadzenie
      Rekomendacje
  Zdrowie reprodukcyjne
  Rak szyjki macicy
  USG
  Zakażenia
  Patologia ciąży
  Progesteron
  Sutek
  Opieka przedporodowa
  Formularz zgody
  Nietrzymanie moczu
  Postępowanie u kobiet z cukrzycą
  Guzy niezłośliwe i rak jajnika
  Progestageny w HTZ
  Stosowanie HTZ
  HPV PTPZ
  Wspomaganie rozrodu
  Transfer oocytów
  Szkolenie
  Zapytaj ginekologa
  Linki
  Privat

 

Rekomendacje

Rekomendacje Zarządu Głównego PTG w sprawie stosowania hormonalnej terapii zastępczej
( 10.07.2004 r.)
 
      W dniach 9 i 10 lipca odbyło się spotkanie Grupy Ekspertów powołanej przez Zarząd Główny PTG, w celu oceny sytuacji i aktualnych poglądów czołowych ekspertów światowych prezentowanych w odbytych w tym roku kongresach oraz prezentowanych w publikacjach w znaczących pismach naukowych.
 
      Powodem spotkania Grupy Ekspertów Zarządu Głównego PTG, trzeciego z kolei w tej sprawie, jest troska o właściwe poinformowanie polskiego środowiska ginekologicznego o nowych poglądach i wynikających z nich zmianach w zakresie opieki menopauzalnej.
 
      Zespół Ekspertów Zarządu Głównego liczy, że wiadomości te zostaną, dzięki Koleżankom i Kolegom Ginekologom, przekazane pacjentkom oczekującym na kompetentną i prawdziwą informację o aktualnym stanie wiedzy dotyczącym znaczenia i bezpieczeństwa hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) w opiece nad kobietą w okresie menopauzy.
 
W skład Zespołu Ekspertów PTG weszli:
Przewodniczący - Prof. T. Pertyński
Uczestnicy:
Prof. R. Dębski
Prof. K. Drews
Prof. A. Jakimiuk
Prof. J. Kotarski
Prof. T. Paszkowski
Prof. St. Radowicki
Prof. M. Spaczyński
Prof. M. Szamatowicz
Grupa Ekspertów Zarządu Głównego PTG zaleca następujące wytyczne:
 
1.      Do wyników publikowanych badań należy podchodzić z pewną ostrożnością, a rezultatów tych badań nie można ekstrapolować w sposób prosty na wszystkie kobiety w wieku menopauzalnym, dotyczy to zwłaszcza młodszej grupy kobiet po menopauzie.
 
2.      Biorąc pod uwagę, że nie ma badań obejmujących zastosowanie innych preparatów hormonalnych, doskonalszych epidemiologicznie i lepiej zaplanowanych, opublikowane już wyniki muszą jednak wpłynąć na poglądy lekarzy zajmujących się okresem menopauzalnym życia kobiety.
 
3.      Należy przyjąć, że hormonalna terapia zastępcza może być zastosowana u kobiet przy istnieniu wskazań do niej oraz po rozważeniu korzyści i ewentualnego ryzyka jej zastosowania.
 
4.      Według aktualnego stanu wiedzy wskazaniami do HTZ są:
    1. objawy wypadowe
    2. dolegliwości wynikające z atrofii narządów układu moczowo-płciowego
    3. zapobieganie i leczenie osteopenii i osteoporozy
    4. przedwczesna menopauza.
 
5.      Stosować należy daleko idącą indywidualizację hormonalnej terapii zastępczej uwzględniając wiek, choroby towarzyszące oraz drogę podania, rodzaj stosownych preparatów i ich dawkę.
Wyniki publikowanych prac, a szczególnie wyniki zamkniętego ramienia estrogenowego WHI ( kwiecień 2004), wydają się wskazywać na konieczność stosowania nowych, bezpieczniejszych progestagenów w kombinacji z preparatami estrogennymi. Wyniki opublikowanych ostatnio badań wymagają nowego spojrzenia na bezpieczeństwo długotrwałej progestagenoterapii.
 
6.      Podstawą hormonalnej terapii zastępczej jest korzystne działanie estrogenów. U kobiet w okresie przedmenopauzlanym zaleca się stosować sekwencyjną terapię estrogenowo-progestagenową z możliwością wykorzystania hormonalnej antykoncepcji. U kobiet w okresie pomenopauzlanym z zachowaną macicą należy stosować sekwencyjną lub ciągłą złożoną terapię estrogenowo-progetstagenową. Ważne jest, aby dobierać preparaty z progestagenami o jak najkorzystniejszym profilu bezpieczeństwa.
 
7.      U kobiet po usunięciu macicy uzasadnienie ma stosowanie estrogenów.
 
8.      HTZ należy rozpoczynać niezwłocznie po wystąpieniu wskazań, od możliwie najniższych, skutecznych dawek estrogenów i progestagenów. Tj.- niskodawkowe preparaty antykoncepcyjne, sekwencyjna HTZ oraz ciągła.
 
9.      Nie ma dowodów na wyższość którejkolwiek z dróg podawania HTZ w zakresie skuteczności zarówno co do redukcji-eliminacji objawów wypadowych, jak i osteoprotekcji. Wybór drogi podania HTZ należy opierać na sytuacji klinicznej z uwzględnieniem czynników ryzyka i preferencji pacjentki. Zastosowanie różnych dróg podania może przynieść różny efekt metaboliczny. Konsekwencją tego mogą być różnice w częstości występowania powikłań zwłaszcza zakrzepowo zatorowych.
Wybór drogi podania HTZ, podobnie jak wybór substancji czynnych i dawek, powinien być indywidualizowany.
 
10.  Wieloletnie stosowanie HTZ wiąże się z niewielkim wzrostem zachorowalności na raka gruczołu piersiowego. Dla przedłużenia jej stosowania należy dokonywać corocznej oceny wskazań, przeciwwskazań w trakcie rozmowy z pacjentką.
 
11.  Celem osiągnięcia najkorzystniejszego efektu terapeutycznego wskazanym jest, by w wielu przypadkach łączyć HTZ z innymi typami terapii jak np. statyny, bisfosfoniany. Zaleca się zmianę trybu życia, zwiększoną aktywnością fizyczną, zmianę diety oraz leczenie otyłości.
 
12.  W przypadkach niemożności włączenia HTZ alternatywą dla określonego problemu wieku menopauzalnego mogą być preparaty z grupy SERM (m.in. raloxifen), tibolon czy inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny.
 
 
13.  Prowadzenie HTZ wymaga:
    • regularnych ( nie rzadziej niż raz do roku) kontroli lekarskich,
    • corocznej oceny stanu gruczołów sutkowych (badanie palpacyjne, mammografia i/lub USG
    • badanie ginekologiczne i ultrasonograficzne miednicy mniejszej
    • badanie cytoonkologiczne nie rzadziej niż raz na trzy lata
    • inne badania dodatkowe mają zastosowanie w wybranych przypadkach
 
14.  Przeciwwskazaniami do HTZ są:
    • Czynna choroba zakrzepowo-zatorowa
    • Niewydolność wątroby
    • Niezdiagnozowane krwawienia z narządów płciowych
    • Czynna estrogenozależna choroba nowotworowa
    • Niestabilna choroba wieńcowa
 
Prezes Zarządu Głównego
Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego
prof.dr hab.n.med. Marek Spaczyński