stomik@stomik.com   

 
  Zakres świadczeń
  Gabinet
  Cennik
  Pediatra radzi
  Problemy z jedzeniem u dzieci
  Alergia u dzieci - metody zapobiegania
  Szkodliwy wpływ palenia tytoniu na organizm ludzki
  Ostre zatrucia u dzieci
  Wypadki i urazy u dzieci
  Gdy dziecko moczy się...
  Szpital dla dziecka jest "nieszczęściem psychicznym"
  Gorączka ... nie taka straszna
  Rok przy piersi
  Ostre infekcje górnych dróg oddechowych u dzieci
  Jak chronić dziecko przed infekcją dróg oddechowych
  Niedokrwistość z niedoboru żelaza u dzieci
  Dlaczego niektóre dzieci tak często chorują
  Te okropne bóle brzucha
  Słońce jest gorzką miłością...
  Grypa i jej zapobieganie
  Zapalenia płuc u dzieci
  Odpowiedzialnie z antybiotykami
  Choroby przenoszone przez kleszcze w naszym kraju
  Zaburzenia snu u dzieci
  Problem higieny psychicznej uczniów
  Zespół nagłej śmierci niemowląt
  Badanie piersi
  Badania genetyczne
  Badania prenatalne
  Komórki macierzyste
  Zespół antyfosfolipidowy
  Rekomendacje PTG
  Szkolenie
  Zapytaj ginekologa
  Linki
  Privat

 

Grypa i jej zapobieganie

      Epidemie grypy znano już we wczesnym średniowieczu. Najbardziej charakterystyczną cechą grypy jest cykliczność epidemii, wywołanych wirusami typu A i B. Prawie co roku występują epidemie grypy, powodując bardzo wysoką zachorowalność, często z powikłaniami, a nawet śmiertelnością. Małe ogniska zachorowań dają początek nagłemu wzrostowi liczby przypadków, który osiąga szczyt po upływie 3-4 tygodni i ulega stopniowemu obniżeniu po podobnym upływie czasu. Najbardziej podatne są małe dzieci, które w czasie epidemii zostają, jako pierwsze, dotknięte chorobą.

      Zakażenie grypą następuje drogą kropelkową lub pyłową. Wirusy wydzielane są przez ludzi chorych przy kichaniu i kaszlu. Wrotami zakażenia są drogi oddechowe. Grypa zaczyna się najczęściej ostro i przebiega z wysoką gorączką, z dreszczami, bólem głowy i mięśni, bólami za oczami, bólem podczas połykania, ze znacznym ogólnym osłabieniem i spadkiem łaknienia. W następnej kolejności objawom tym towarzyszyć może drapanie i suchość w gardle, nieżyt nosa najpierw suchy, połączony z kichaniem, później śluzowo-ropny oraz krwawienie z nosa. Może również wystąpić kaszel suchy, później wilgotny.

      U niemowląt wystąpić mogą drgawki, biegunki i wymioty. Okres wylęgania wynosi 1 - 7 dni, zwykle 2-3 dni. Zaraźliwość występuje na 1 - 6 dni przed objawami choroby i trwa do 6 dni po grypie A, a do 14 dni po grypie B.

      Zakażenie wirusem grypy może być przyczyną groźnych dla życia chorego powikłań ze strony różnych narządów i układów. Powikłania występują przeważnie wśród najmłodszej i najstarszej części ludności i dotyczą głównie płuc. Powikłania w przebiegu grypy wywołane są najczęściej wtórnymi zakażeniami bakteryjnymi. Natomiast powikłania ze strony ośrodkowego układu nerwowego w przebiegu grypy mają bardzo gwałtowny i niepomyślny przebieg.

      Leczenie jest objawowe, u niemowląt z uwzględnieniem leczenia powikłań z nadkażenia, czasem i u starszych dzieci. Ważne jest leżenie w łóżku aż do zupełnego wyzdrowienia.
Ponieważ brak jest leków działających na wirus grypy, to oprócz leczenia objawowego, pozostaje nam zapobieganie jej.

      Metody zapobiegania grypie są stosunkowo skromne, należy: 

  • unikać styczności chorych z ludźmi zdrowymi, zwłaszcza we wczesnym okresie choroby, 
  • unikać przebywania w zatłoczonych pomieszczeniach (w czasie epidemii), 
  • przestrzegać zasad higieny osobistej przy kichaniu, mówieniu, kaszlu, np. przez zasłanianie ust i nosa chusteczką.

      Najbardziej skuteczną metodą, aczkolwiek również nie pozbawioną obaw i zastrzeżeń co do skuteczności, jest stosowanie szczepionki przeciw grypie.

      Nie wszystkie dzieci muszą być poddane szczepieniu przeciwko grypie, ale szczególnie te z grup ryzyka (dorosłe osoby także), jak: 

  • często chorujące na nieżyty dróg oddechowych, zwłaszcza o charakterze nawracającym i przewlekłym, 
  • choroby układu krążenia, nerek, cukrzyca, astma, mucowiscydoza, 
  • wrodzony lub nabyty niedobór odporności, 
  • dzieci szkolne, lekarze, pielęgniarki 
  • oraz osoby kontaktujące się z chorymi na grypę i z ludźmi z grup ryzyka.

      Należy pamiętać, że decyzję o zaszczepieniu dziecka (powyżej 6 miesiąca życia) podejmuje lekarz, ponieważ istnieją pewne przeciwwskazania u niektórych dzieci (i osób dorosłych), np. uczulonych na białko jaja kurzego, polimyksynę, neomycynę, gdyż wirusy, wykorzystywane do produkcji szczepionki, są namnażane na zarodku jaja kurzego.

      Działania uboczne polegają na wystąpieniu ograniczonego rumienia, bolesności w miejscu wstrzyknięcia, niewielkiego wzrostu temperatury, bólów mięśniowych oraz bólów głowy w ciągu 24 godzin po szczepieniu. Poważniejszych powikłań po szczepieniu na ogół nie odnotowuje się. Istnieją pojedyncze doniesienia np. o przypadkach napadu dychawicy oskrzelowej, ale ich związek bezpośredni z podaniem szczepionki jest niepewny.

      Czy podanie szczepionki uchroni przed zachorowaniem każde dziecko...?

      Uzyskanie dostatecznie wysokiej odporności poszczepiennej, która skutecznie chroniłaby odpowiednio wysoki odsetek osób przed zachorowaniem, związane jest z wieloma problemami, spośród których następujące wydają się najbardziej istotne: 

  1. Wirusy grypy, będące przyczyną zachorowań w danym roku muszą być zbliżone antygenowo do wirusów zawartych w szczepionce. W praktyce wygląda to tak, że do produkcji szczepionki są szczepy wirusa, które w minionym sezonie odgrywały znamienną rolę jako czynnik etiologiczny zachorowań i co do których istnieje podejrzenie ich roli w etiologii zachorowań podczas epidemii w następnym sezonie. Dlatego 100% pewności nie ma... 
  2. Drugim ważnym czynnikiem jest czas podania szczepionki. Szczepionka musi być podana w okresie nie krótszym niż 2 tygodnie przed epidemią grypy na danym terenie, aby mogła się wytworzyć odpowiednio wysoka odporność. Ważne jest także, aby poddać się szczepieniu w okresie nie dłuższym niż 2-3 miesiące przed epidemią grypy, gdyż odporność poszczepienna po szczepieniu przeciw grypie jest krótkotrwała (tak jak i po przechorowaniu grypy) i utrzymuje się zaledwie kilka miesięcy.

      Z danych statystycznych wynika, że stosowanie szczepionki w grupach wysokiego ryzyka jest bardzo rzadkie, mimo istnienia dowodów jej skuteczności.

      Ponieważ grypa niemal każdego roku powoduje bardzo wysoką zachorowalność, śmiertelność i znaczne straty ekonomiczne, dlatego coroczne szczepienia przeciw grypie są bardzo zalecane w grupach 'wysokiego ryzyka.

Zdzisław Makowski
lekarz, specjalista chorób dzieci